Yarının Mesajı

1

1

“Lütfen bana yardım et. Yarın, yirmi altı Eylül’de, akşam saat altıda, demir köprüde. Eğer kimse gelmezse gidiyorum. Ve bir daha asla geri dönmeyeceğim.”

„Te rog, ajută-mă. Mâine, pe douăzeci și șase septembrie, la ora șase seara, la podul de fier. Dacă nu vine nimeni, plec. Și atunci nu mă mai întorc niciodată.”

Bu, yeni eski telefonumda duyduğum ilk mesajdı. Ve bugün yirmi beş Eylül.

Acesta a fost primul mesaj pe care l-am auzit pe noul meu telefon vechi. Iar astăzi este douăzeci și cinci septembrie.

Adım Nele, otuz bir yaşındayım ve Leipzig’deki küçük bir atölyede bisiklet tamir ediyorum. Kendi telefonum geçen hafta bir kova yağın içine düştü. Çok param olmadığı için perşembe öğleden sonra kanaldaki bit pazarına gittim.

Mă numesc Nele, am treizeci și unu de ani și repar biciclete într-un mic atelier din Leipzig. Propriul meu telefon a căzut săptămâna trecută într-o găleată cu ulei. Pentru că nu am mulți bani, am mers joi după-amiază în piața de vechituri de lângă canal.

Eski lambalar, plaklar ve kahve fincanları arasında elektronik eşyaların olduğu bir masa buldum. Arkasında çok yavaş konuşan yaşlı bir adam oturuyordu. Güneş parladığı halde gri bir palto giymişti.

Printre lămpi vechi, discuri și cești de cafea, am găsit o masă cu electronice. În spatele ei stătea un bătrân care vorbea foarte rar. Purta un palton gri, deși soarele strălucea.

“Yirmi Euro” dedi ve gümüş renkli bir telefonu işaret etti. “Çalışıyor. Aileme aitti.”

„Douăzeci de euro”, a spus el arătând spre un telefon argintiu. „Funcționează. A aparținut familiei mele.”

Uzun süre düşünmedim. Eve gidince telefonu şarj kablosuna taktım ve bir saat sonra ekran ışık verdi. Şifre yoktu. Fotoğraf yok, kişi yok. Biri neredeyse her şeyi silmişti. Neredeyse her şeyi.

Nu m-am gândit mult. Acasă am pus telefonul la încărcat și, după o oră, ecranul s-a aprins. Fără parolă. Fără fotografii, fără contacte. Cineva a șters aproape totul. Aproape totul.

Sesli mesaj kutusunda sadece tek bir mesaj kalmıştı. Ses genç bir kadına aitti. Alçak sesle ve hızlı konuşuyordu, sanki yakınlarda onu duymaması gereken biri varmış gibi. Arka planda bir tren sesi duydum.

În căsuța vocală mai era un singur mesaj. Vocea aparținea unei tinere. Vorbea încet, repede, de parcă cineva era în apropiere și nu avea voie să o audă. Pe fundal am auzit un tren.

Mesajı beş kez dinledim. Sonra kaydedildiği tarihe baktım. Ve o an içim ürperdi.

Am ascultat mesajul de cinci ori. Apoi m-am uitat la data la care a fost salvat. Și în acel moment mi s-a făcut frig.

Mesaj yeni değildi. On bir yıl önce, yirmi beş Eylül’de kaydedilmişti. Tam bugün, sadece on bir yıl önce.

Mesajul nu era nou. A fost înregistrat acum unsprezece ani, pe douăzeci și cinci septembrie. Exact astăzi, doar că cu unsprezece ani mai devreme.

Kendi kendime bunun bir anlamı olmadığını söyledim. Kadın o zamanlar “yarın” demişti ve o yarın çoktan geçmişti. Muhtemelen her şey iyi sonuçlanmıştı. Muhtemelen gelen birini bulmuştu.

Mi-am spus că asta nu înseamnă nimic. Femeia a spus atunci „mâine”, iar acel mâine a trecut de mult. Probabil că totul s-a terminat cu bine. Probabil a găsit pe cineva care a venit.

Ama bir şey beni rahatsız ediyordu. Mesaj hiç açılmamıştı. Yanında hâlâ “yeni” anlamına gelen küçük mavi nokta yanıyordu. Kimse dinlememişti. On bir yıl boyunca kimse. Sadece ben.

Dar ceva mă deranja. Mesajul nu a fost deschis niciodată. Lângă el strălucea în continuare acel mic punct albastru care înseamnă „nou”. Nimeni nu l-a ascultat. Timp de unsprezece ani, nimeni. Doar eu.

Telefonu mutfak masasına koydum ve odada bir aşağı bir yukarı yürüdüm. Ev arkadaşım Katrin eve geldi ve bana tuhaf bir şekilde baktı.

Am pus telefonul pe masa din bucătărie și m-am plimbat prin cameră. Colega mea de apartament, Katrin, a venit acasă și s-a uitat ciudat la mine.

“Sanki bir hayalet görmüş gibisin” dedi.

„Arăți de parcă ai văzut o fantomă”, a spus ea.