Parallelle tekst Engels–Nederlands
Tomorrow’s Message
Het bericht van morgen
DuoText
Een gratis tweetalige editie Engels–Nederlands: de tekst in het Engels met het Nederlands ernaast, alinea voor alinea. Lees het online, of download het als tweetalig e-book.
De lezer wordt geopend…
1
1
“Please help me. Tomorrow, on the twenty-sixth of September, at six in the evening, at the iron bridge. If nobody comes, I’m leaving. And then I’m never coming back.”
“Help me alsjeblieft. Morgen, op zesentwintig september, om zes uur ’s avonds, bij de spoorbrug. Als er niemand komt, ga ik weg. En dan kom ik nooit meer terug.”
That was the first message I heard on my new old phone. And today is the twenty-fifth of September.
Dat was het eerste bericht dat ik op mijn nieuwe oude mobieltje hoorde. En vandaag is het vijfentwintig september.
My name is Nele, I’m thirty-one and I repair bicycles in a small workshop in Leipzig. Last week my own phone fell into a bucket of oil. Because I don’t have much money, I went to the flea market by the canal on Thursday afternoon.
Ik heet Nele, ik ben eenendertig en ik repareer fietsen in een kleine werkplaats in Leipzig. Mijn eigen mobieltje is vorige week in een emmer met olie gevallen. Omdat ik niet veel geld heb, ben ik op donderdagmiddag naar de vlooienmarkt aan het kanaal gegaan.
Between old lamps, records and coffee cups I found a table of electronics. Behind it sat an old man who spoke very slowly. He was wearing a grey coat, even though the sun was shining.
Tussen oude lampen, vinylplaten en koffiekopjes vond ik een tafel met elektronica. Daarachter zat een oude man die heel langzaam sprak. Hij droeg een grijze jas, hoewel de zon scheen.
“Twenty euros,” he said, pointing at a silver phone. “It works. It belonged to my family.”
“Twintig euro,” zei hij en wees naar een zilverkleurig mobieltje. “Hij doet het. Hij is van mijn familie geweest.”
I didn’t think about it for long. At home I plugged the phone into the charger, and after an hour the screen lit up. No password. No photos, no contacts. Someone had deleted almost everything. Almost everything.
Ik dacht niet lang na. Thuis heb ik het mobieltje aan de oplader gelegd, en na een uur lichtte het scherm op. Geen wachtwoord. Geen foto’s, geen contacten. Iemand had bijna alles gewist. Bijna alles.
There was still one single voice message in the mailbox. The voice belonged to a young woman. She spoke quietly, quickly, as if someone was nearby who mustn’t hear her. In the background I heard a train.
In de voicemail stond nog één enkel gesproken bericht. De stem was van een jonge vrouw. Ze sprak zacht, snel, alsof er iemand in de buurt was die haar niet mocht horen. Op de achtergrond hoorde ik een trein.
I listened to the message five times. Then I looked at the date it had been saved. And at that moment I went cold.
Ik heb het bericht vijf keer beluisterd. Toen keek ik naar de datum waarop het was opgeslagen. En op dat moment kreeg ik het koud.
The message wasn’t new. It had been recorded eleven years ago, on the twenty-fifth of September. Exactly today, only eleven years earlier.
Het bericht was niet nieuw. Het was elf jaar geleden opgenomen, op vijfentwintig september. Precies vandaag, alleen elf jaar eerder.
I told myself that it meant nothing. Back then the woman said “tomorrow”, and that tomorrow was long gone. Probably everything turned out fine. Probably she found someone who came.
Ik zei tegen mezelf dat dit niets betekende. De vrouw zei destijds “morgen”, en die morgen is al lang voorbij. Waarschijnlijk is alles goed afgelopen. Waarschijnlijk heeft ze iemand gevonden die wel is gekomen.
But something bothered me. The message had never been opened. Next to it the little blue dot that means “new” was still glowing. Nobody had heard it. For eleven years, nobody. Only me.
Maar iets zat me dwars. Het bericht was nooit geopend. Ernaast brandde nog altijd het kleine blauwe stipje dat “nieuw” betekent. Niemand had het gehoord. Elf jaar lang niemand. Alleen ik.
I put the phone on the kitchen table and paced up and down the room. My flatmate Katrin came home and gave me a strange look.
Ik legde het mobieltje op de keukentafel en liep heen en weer in de kamer. Mijn huisgenoot Katrin kwam thuis en keek me vreemd aan.
“You look like you’ve seen a ghost,” she said.
“Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien,” zei ze.
Gratis e-book voor Kindle, Kobo en andere e-readers. Download deze parallelle tekst als EPUB, of als AZW3 en MOBI voor een Kindle via USB, met een gratis account. Niets betalen. Zo zet je het op je e-reader
Het volledige verhaal gaat verder in de lezer. Wil je je eigen boek zo lezen? Maak een parallelle tekst van elk boek.
Hetzelfde verhaal in Duits met Engels · Duits met Koreaans · Duits met Roemeens · Grieks met Engels · Engels met Duits · Engels met Grieks · Engels met Hindi · Engels met Indonesisch · Engels met Koreaans · Engels met Pools · Engels met Vietnamees · Spaans met Engels · Spaans met Japans · Frans met Engels · Hindi met Engels · Indonesisch met Engels · Italiaans met Engels · Japans met Engels · Koreaans met Duits · Koreaans met Engels · Koreaans met Spaans · Nederlands met Engels · Pools met Engels · Portugees met Duits · Portugees met Engels · Portugees met Japans · Roemeens met Engels · Turks met Engels · Turks met Japans · Turks met Roemeens · Vietnamees met Engels · Chinees met Engels · alle talen