พัสดุผิดที่

1

1

พัสดุเริ่มพูดตอน 7:02 น. ตอนเช้า

The parcel started talking at 7:02 in the morning.

“ตื่นได้แล้ว โนรา” มันพูด เสียงผู้หญิง เบาและเศร้า “เธอสัญญาไว้แล้วนะ”

“Wake up, Nora,” it said. A woman’s voice, soft and sad. “You promised.”

แซมยืนอยู่ในครัวทั้งที่ใส่แค่ถุงเท้า วันนี้เป็นวันที่สามที่เขาอยู่ในห้องนี้ เขามองกล่องบนโต๊ะ กล่องก็มองเขากลับ จริง ๆ ไม่ใช่หรอก แต่รู้สึกอย่างนั้น

Sam stood in the kitchen in his socks. It was his third day in the flat. He looked at the box on the table. The box looked back. Well, not really. But it felt like that.

“ลีโอ” เขาเรียก “มายา มีใครตื่นอยู่ไหม”

“Leo?” he called. “Maya? Is anyone awake?”

ประตูห้องเปิดออก ลีโอเดินออกมา ผมชี้ไปทุกทางและหลับตาอยู่ข้างหนึ่ง

A door opened. Leo came out with his hair everywhere and one eye closed.

“เป็นอะไรไป ไฟไหม้เหรอ บอกว่าไม่ใช่ไฟไหม้นะ เมื่อวานฉันล้างกระทะแล้วนะ เกือบหมดแล้ว”

“What’s wrong? Is it a fire? Tell me it’s not a fire. I cleaned the pan yesterday. Almost.”

“ไม่ใช่ไฟไหม้ มันคือพัสดุ มันพูดได้”

“It’s not a fire. It’s the parcel. It talks.”

“พัสดุไม่พูดหรอก แซม”

“Parcels don’t talk, Sam.”

“ตื่นได้แล้ว โนรา” พัสดุพูด “เธอสัญญาไว้แล้วนะ”

“Wake up, Nora,” said the parcel. “You promised.”

ลีโอลืมตาอีกข้าง “โอเค พัสดุนี้พูดได้จริง ๆ”

Leo opened his other eye. “Okay. That parcel talks.”