Açık Pencere

“Teyzem birazdan aşağı inecek, Bay Nuttel,” dedi on beş yaşında, kendinden çok emin genç bir kız; “bu arada bana katlanmaya çalışmalısınız.”

“My aunt will be down presently, Mr. Nuttel,” said a very self-possessed young lady of fifteen; “in the meantime you must try and put up with me.”

Framton Nuttel, gelecek olan teyzeyi lüzumsuzca gözden düşürmeden, o an karşısında olan yeğeni gereğince hoşnut edecek doğru bir şeyler söylemeye çabaladı.

Framton Nuttel endeavoured to say the correct something which should duly flatter the niece of the moment without unduly discounting the aunt that was to come.

İçten içe, tamamen yabancı bir dizi insana yapılan bu resmi ziyaretlerin, görmesi gereken sinir tedavisine yardımcı olma yolunda pek bir faydası olup olmayacağından her zamankinden daha fazla şüphe duyuyordu.

Privately he doubted more than ever whether these formal visits on a succession of total strangers would do much towards helping the nerve cure which he was supposed to be undergoing.

“Nasıl olacağını biliyorum,” demişti kız kardeşi, o bu kırsal dinlenme yerine göç etmeye hazırlanırken; “oraya kendini gömeceksin ve yaşayan tek bir canla bile konuşmayacaksın, sonra da karalar bağlamaktan sinirlerin eskisinden de beter olacak.

“I know how it will be,” his sister had said when he was preparing to migrate to this rural retreat; “you will bury yourself down there and not speak to a living soul, and your nerves will be worse than ever from moping.

Orada tanıdığım bütün insanlara sana vermem için birer takdim mektubu yazacağım. Hatırlayabildiğim kadarıyla bazıları oldukça hoş insanlardı.”

I shall just give you letters of introduction to all the people I know there. Some of them, as far as I can remember, were quite nice.”

Framton, takdim mektuplarından birini sunacağı hanımefendi olan Bayan Sappleton’ın o hoş insanlar grubuna girip girmediğini merak etti.

Framton wondered whether Mrs. Sappleton, the lady to whom he was presenting one of the letters of introduction, came into the nice division.

“Buralardaki insanlardan çoğunu tanıyor musunuz?” diye sordu yeğen, yeterince sessizce paylaşılan bir birliktelik yaşadıklarına kanaat getirdiğinde.

“Do you know many of the people round here?” asked the niece, when she judged that they had had sufficient silent communion.

“Neredeyse hiçbir canı tanımam,” dedi Framton. “Kız kardeşim yaklaşık dört yıl önce burada, papaz evinde kalıyordu, bilirsiniz ya, ve buradaki bazı insanlara vermem için bana takdim mektupları verdi.”

“Hardly a soul,” said Framton. “My sister was staying here, at the rectory, you know, some four years ago, and she gave me letters of introduction to some of the people here.”

Bu son cümleyi belirgin bir pişmanlık tonuyla dile getirdi.

He made the last statement in a tone of distinct regret.

“O halde teyzem hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorsunuz?” diye devam etti kendinden emin genç kız.

“Then you know practically nothing about my aunt?” pursued the self-possessed young lady.

“Yalnızca adı ve adresi,” diye itiraf etti ziyaretçi. Bayan Sappleton’ın evli mi yoksa dul mu olduğunu merak ediyordu. Odadaki tanımlanamaz bir şey, erkeksi bir yaşamın varlığını sezdiriyor gibiydi.

“Only her name and address,” admitted the caller. He was wondering whether Mrs. Sappleton was in the married or widowed state. An undefinable something about the room seemed to suggest masculine habitation.

“Büyük trajedisi tam üç yıl önce yaşandı,” dedi çocuk; “bu da kız kardeşinizin gittiği zamandan sonra olmalı.”

“Her great tragedy happened just three years ago,” said the child; “that would be since your sister’s time.”

“Trajedisi mi?” diye sordu Framton; nedense bu dinlendirici kırsal köşede trajediler yersiz görünüyordu.

“Her tragedy?” asked Framton; somehow in this restful country spot tragedies seemed out of place.

“Bir ekim öğleden sonrasında o pencereyi neden ardına kadar açık tuttuğumuzu merak ediyor olabilirsiniz,” dedi yeğen, çimenliğe açılan büyük bir Fransız penceresini işaret ederek.

“You may wonder why we keep that window wide open on an October afternoon,” said the niece, indicating a large French window that opened on to a lawn.