The Tale of Squirrel Nutkin

This is a Tale about a tail—a tail that belonged to a little red squirrel, and his name was Nutkin.

Αυτή είναι μια ιστορία για μια ουρά — μια ουρά που ανήκε σε έναν μικρό κόκκινο σκίουρο, και το όνομά του ήταν Νάτκιν.

He had a brother called Twinkleberry, and a great many cousins: they lived in a wood at the edge of a lake.

Είχε έναν αδελφό που τον έλεγαν Τουίνκλμπερι και πάρα πολλά ξαδέλφια· ζούσαν σε ένα δάσος στην άκρη μιας λίμνης.

In the middle of the lake there is an island covered with trees and nut bushes; and amongst those trees stands a hollow oak-tree, which is the house of an owl who is called Old Brown.

Στη μέση της λίμνης υπάρχει ένα νησί γεμάτο δέντρα και φουντουκιές· και ανάμεσα σε αυτά τα δέντρα στέκεται μια κουφάλα βελανιδιάς, που είναι το σπίτι μιας κουκουβάγιας που την ονομάζουν Γέρο Μπράουν.

One autumn when the nuts were ripe, and the leaves on the hazel bushes were golden and green—Nutkin and Twinkleberry and all the other little squirrels came out of the wood, and down to the edge of the lake.

Ένα φθινόπωρο, όταν τα καρύδια είχαν ωριμάσει και τα φύλλα στις φουντουκιές ήταν χρυσαφένια και πράσινα — ο Νάτκιν, ο Τουίνκλμπερι και όλα τα άλλα μικρά σκιουράκια βγήκαν από το δάσος και κατέβηκαν στην άκρη της λίμνης.

They made little rafts out of twigs, and they paddled away over the water to Owl Island to gather nuts.

Έφτιαξαν μικρές σχεδίες από κλαράκια και κωπηλάτησαν πάνω στα νερά προς το Νησί της Κουκουβάγιας για να μαζέψουν καρύδια.

Each squirrel had a little sack and a large oar, and spread out his tail for a sail.

Κάθε σκίουρος είχε ένα μικρό σακί και ένα μεγάλο κουπί, κι άπλωνε την ουρά του για πανί.

They also took with them an offering of three fat mice as a present for Old Brown, and put them down upon his door-step.

Πήραν επίσης μαζί τους ένα δώρο από τρία παχουλά ποντίκια για τον Γέρο Μπράουν και τα άφησαν στο κατώφλι της πόρτας του.

Then Twinkleberry and the other little squirrels each made a low bow, and said politely—

Τότε ο Τουίνκλμπερι και τα άλλα μικρά σκιουράκια υποκλίθηκαν βαθιά και είπαν ευγενικά —

“Old Mr. Brown, will you favour us with permission to gather nuts upon your island?”

«Κύριε Μπράουν, θα μας κάνατε τη χάρη να μας δώσετε την άδεια να μαζέψουμε καρύδια στο νησί σας;»

But Nutkin was excessively impertinent in his manners. He bobbed up and down like a little red cherry, singing—

Αλλά ο Νάτκιν ήταν υπερβολικά αυθάδης στους τρόπους του. Χοροπηδούσε πάνω-κάτω σαν ένα μικρό κόκκινο κεράσι, τραγουδώντας —

“Riddle me, riddle me, rot-tot-tote! A little wee man, in a red red coat! A staff in his hand, and a stone in his throat; If you’ll tell me this riddle, I’ll give you a groat.”

«Λύσε μου το αίνιγμα, ροτ-τοτ-τοτ! Ένας τόσο δα μικρός ανθρωπάκος, με κόκκινο κόκκινο παλτό! Ένα ραβδί στο χέρι του και μια πέτρα στον λαιμό του· αν μου βρεις αυτό το αίνιγμα, θα σου δώσω ένα νόμισμα.»

Now this riddle is as old as the hills; Mr. Brown paid no attention whatever to Nutkin.

Αυτό το αίνιγμα όμως είναι παλιό σαν τα βουνά· ο κύριος Μπράουν δεν έδωσε καμία απολύτως σημασία στον Νάτκιν.

He shut his eyes obstinately and went to sleep.

Έκλεισε πεισματικά τα μάτια του και κοιμήθηκε.

The squirrels filled their little sacks with nuts, and sailed away home in the evening.

Οι σκίουροι γέμισαν τα μικρά τους σακιά με καρύδια και το βράδυ έπλευσαν πίσω για το σπίτι τους.