Μιχαήλ Στρογκόφ

Ο χορός στο Νέο Παλάτι

The Ball at the New Palace

«Μεγαλειότατε, ένα νέο μήνυμα.»

“Sire, a new message.”

«Από πού;»

“From where?”

«Από το Τομσκ.»

“From Tomsk.”

«Είναι κομμένο το καλώδιο του τηλέγραφου μετά από εκείνη την πόλη;»

“Is the telegraph wire cut after that town?”

«Ναι, Μεγαλειότατε. Από χθες.»

“Yes, sire. Since yesterday.”

«Στείλτε ένα μήνυμα στο Τομσκ κάθε ώρα, στρατηγέ. Πείτε μου τα πάντα.»

“Send a message to Tomsk every hour, General. Tell me everything.”

«Μάλιστα, Μεγαλειότατε», είπε ο στρατηγός Κίσοφ.

“Yes, sire,” said General Kissoff.

Ήταν δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα, στις δεκαέξι Ιουλίου. Στη Μόσχα, ο χορός στο Νέο Παλάτι ήταν στην καλύτερη στιγμή του. Οι ορχήστρες έπαιζαν πόλκες και βαλς όλο το βράδυ. Εκατοντάδες ζευγάρια χόρευαν στις μεγάλες αίθουσες. Τα φώτα χιλίων κεριών έλαμπαν στους καθρέφτες. Έξω, στρατιώτες περπατούσαν πάνω-κάτω στο σκοτάδι. Τα κράνη τους έλαμπαν στο φως από τα παράθυρα. Κάτω από το παλάτι, βάρκες κινούνταν αργά στο ποτάμι.

It was two hours after midnight on the sixteenth of July. In Moscow, the ball at the New Palace was at its best. The bands played polkas and waltzes all evening. Hundreds of couples danced in the big rooms. The lights of a thousand candles shone in the mirrors. Outside, soldiers walked up and down in the dark. Their helmets shone in the light from the windows. Below the palace, boats moved slowly down the river.

Ο άντρας που μιλούσε στον στρατηγό ήταν ο οικοδεσπότης του χορού. Φορούσε μια απλή στολή και δεν του άρεσαν τα πολυτελή ρούχα. Γύρω του υπήρχαν άντρες με λαμπερές, πλούσιες στολές, αλλά εκείνος πήγαινε από ομάδα σε ομάδα με το απλό πανωφόρι του. Μιλούσε λίγο. Ήταν ψηλός και φιλικός, αλλά το πρόσωπό του ήταν σοβαρό. Μερικοί σημαντικοί καλεσμένοι τον κοίταξαν και σκέφτηκαν: “Έχει μια έγνοια.” Κανείς δεν τον ρώτησε γι’ αυτό.

The man who spoke to the General was the host of the ball. He wore a plain uniform, and he did not like fine clothes. Around him were men in bright, rich uniforms, but he moved from group to group in his simple coat. He spoke little. He was tall and friendly, but his face was serious. A few important guests looked at him and thought, “He has a worry.” Nobody asked him about it.

Δεν ήθελε η έγνοια του να χαλάσει τον χορό. Έτσι, η μουσική συνέχισε να παίζει και οι καλεσμένοι χόρευαν.

He did not want his worry to spoil the ball. So the music played on, and the guests danced.

Αλλά ο στρατηγός στεκόταν ακόμα εκεί. Ο οικοδεσπότης διάβασε ξανά το μήνυμα. Το πρόσωπό του σκοτείνιασε περισσότερο. Έβαλε το χέρι του στο σπαθί του. Μετά πήρε τον στρατηγό κοντά σε ένα παράθυρο.

But the General was still standing there. The host read the message again. His face grew darker. He put his hand on his sword. Then he took the General to a window.

«Δεν έχουμε λοιπόν νέα από τον αδελφό μου, τον Μεγάλο Δούκα, από χθες;»

“So we have no news from my brother, the Grand Duke, since yesterday?”

«Κανένα, Μεγαλειότατε. Κανένα μήνυμα δεν περνάει τώρα τα σύνορα της Σιβηρίας.»

“None, sire. No message crosses the Siberian border now.”