House Rules

Twelve rules

กฎ 12 ข้อ

Marta arrived in Lisbon on a hot Saturday in September. She was thirty-one, and she was a nurse from Poland.

มาร์ตามาถึงลิสบอนในวันเสาร์ที่อากาศร้อนในเดือนกันยายน เธออายุ 31 ปี และเป็นพยาบาลจากโปแลนด์

Her new job at a big hospital started on Monday. But first she needed a room.

งานใหม่ของเธอที่โรงพยาบาลใหญ่เริ่มวันจันทร์ แต่ก่อนอื่นเธอต้องหาห้องพัก

She found an ad on her phone. “Room in a quiet flat. Ten minutes from the hospital. 400 euros a month.”

เธอพบโฆษณาในโทรศัพท์ “ห้องพักในแฟลตที่เงียบสงบ 10 นาทีจากโรงพยาบาล เดือนละ 400 ยูโร”

The flat was on the fourth floor of an old yellow building. There was no lift. Marta climbed the stairs with her heavy bag.

แฟลตอยู่บนชั้น 4 ของตึกเก่าสีเหลือง ที่นี่ไม่มีลิฟต์ มาร์ตาเดินขึ้นบันไดพร้อมกระเป๋าหนักของเธอ

A small old woman opened the door. She had white hair and a black dress.

หญิงชราร่างเล็กเปิดประตู เธอมีผมสีขาวและใส่ชุดสีดำ

“You are the nurse?” she asked. “I am Dona Fernanda. Shoes off, please.”

“คุณคือพยาบาลใช่ไหม” เธอถาม “ฉันคือดอนนา เฟอร์นันดา ถอดรองเท้าด้วยนะ”

“Hello. I’m Marta.” Marta took off her shoes and put them by the door.

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมาร์ตา” มาร์ตาถอดรองเท้าแล้ววางไว้ข้างประตู

Fernanda showed her the flat. It was clean and very quiet. There were old photos on every wall.

เฟอร์นันดาพาเธอเดินดูแฟลต ห้องสะอาดและเงียบมาก มีรูปถ่ายเก่าๆ บนฝาผนังทุกด้าน

The room had a bed, a desk and a big window. Marta looked out. She saw red roofs and the river.

ในห้องมีเตียง โต๊ะทำงาน และหน้าต่างบานใหญ่ มาร์ตามองออกไปข้างนอก เธอเห็นหลังคาสีแดงและแม่น้ำ

“It’s beautiful,” she said. “How much is the room, exactly?”

“สวยจังค่ะ” เธอพูด “ห้องนี้ราคาเท่าไรคะ”

“Four hundred euros a month. Water is in the price.”

“เดือนละ 400 ยูโร รวมค่าน้ำแล้ว”

“Do I have to pay for the internet?”

“ฉันต้องจ่ายค่าอินเทอร์เน็ตไหมคะ”

“No, you don’t have to pay for it. But it’s slow.”

“ไม่ต้องจ่าย แต่เน็ตช้านะ”